مقدمه و هدف: رزکسیون پروستات از طریق مجرای ادراری شایع ترین عمل اورولوژی می باشد. با در نظر گرفتن عوارض جراحی رزکسیون پروستات از طریق مجرا، مطالعات تکنولوژیک به سمت ایجاد یک روش آندوسکوپیک به صورت آلترناتیو در کنار جراحی رزکسیون پروستات از طریق مجرای ادراری سوق می یابند. بیشتر مطالعات امیدوار کننده در این زمینه روی لیزرهای پر انرژی می باشد. در این مطالعه میزان اثربخشی لیزرKTP  ساخت انرژی اتمی ایران روی آدنوم های رزکت شده طی جراحی باز پروستات بررسی می شود.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت تجربی روی پروستات رزکت شده 40 بیمار که به جهت مشکلات ادراری با تشخیص هیپرپلازی خوش خیم پروستات به درمانگاه ارولوژی بیمارستان شهدا تجریش در تهران سال 1386 مراجعه نموده اند انجام شده است. تمامی پروستات ها به دو قسمت تقسیم شده، قسمت اول به پاتولوژی ارسال شده و قسمت دوم بدون دستکاری جهت تاباندن لیزر KTP با توان 5 وات به مدت 15 ثانیه در چهار گروه (گروه اول یک مرحله لیزر، گروه دوم دو مرحله، گروه سوم و چهارم به ترتیب سه و چهار مرحله) که در داخل بیمارستان نصب شده است ارسال شده است و میزان نفوذ و تغییرات پاتولوژی بررسی شده است. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری مان ویتنی و ویلکاکسون تحلیل گردید.یافته ها: متوسط سن بیماران 73.25±6.8 سال و متوسط سطح آنتی ژن اختصاصی پروستات 3.65±2.1 نانوگرم بر میلی لیتر بود. در تمام گروهها با هر مرحله تابش اشعه لیزر، 2ـ1 میلی متر تخریب بافتی مشاهده شد. در بررسی پاتولوژیک نمونه ها شاهد 2ـ0 میلی متر تخریب ساختار سلولی به صورت محو شدن هسته های سلولی و تغییرات بازوفیلیک استرومای سلولی (اثر کاتر) مطابق با تغییرات سوختگی در بافت می باشد.نتیجه گیری: نتایج پاتولوژی نشان می دهد که تغییرات میکروسکوپی پاتولوژی بسیار ناچیز است، بنابراین ریسک پارگی کپسول نیز وجود ندارد. عمل پروستاتکتومی به وسیله لیزرKTP  جهت درمان علایم انسدادی به دنبال هیپرپلازی خوش خیم پروستات بسیار سریع و مطمئن می باشد و ضمنا با توجه به قیمت مناسب نوع ایرانی ساخت انرژی اتمی ایران صرفه جویی لازم را به دنبال خواهد داشت.

زمینه و هدف: عمل جراحی TURP معمولا در افراد مسن که هیپرتاسیون و مشکلات قلبی دارند انجام می شود. بنابراین یک آنستزی با ثبات که حداقل نوسانات همودینامیک را داشته باشد مهم است. هدف از این مطالعه یافتن یک آنستزی ایده آل برای TURP یا مقایسه کردن سه روش آنستزی رژیونال است.روش بررسی: 93 بیمار III-ASA II با 500cc نرمال سالین قبل از رژیونال آنستزی هیدراته شدند. در گروه E(n:31) آنستزی اپیدورال با 75 میلی گرم بوپیواکائین همراه با 50 میکروگرم فنتانیل در فضای L3-L4 انجام شد. در گروه SP(n=31) بوپیواکائین 10+50 mg میکروگرم فنتانیل برای آنستزی اسپینال به کار رفت (فضای L3-L4)، در حالی که گروه SA(n=31) مقدار 10 mgبوپیواکائین 50 + میکروگرم فنتانیل به صورت Saddele block به کار رفت. فشار خون سیستولیک (SAP)، ضربان قلب HR، اشباع اکسیژن خون SPO2= و مقدار سدیم سرم قبل و بعد از هیدراتاسیون و 24 ساعت بعد از عمل یادداشت شد. میزان بلوک حرکتی و حسی اندازه گیری شد. یافته ها: SAP در گروه SA نسبت به سایر گروه ها ثابت تر بود. کاهش HR در مدت 15 دقیقه بعد از هیدراتاسیون در سه گروه معنی دار بود SPO2 %5 و (P<0.0001) در تمام گروها stable بود. زمان رسیدن به بلوک ماکزیمم حسی در بیماران گروه SA خیلی کوتاه بود (P<0.0001) و اختلاف قابل توجهی در گروه ها براساس بلوک حرکتی مشاهده شد (P<0.0001). در گروه SA پارالیزی کامل دیده نشد با وجود اینکه آنستزی جراحی کافی بود. نتیجه گیری: Saddle Block بعضی از مزایا را نسبت به اسپینال و اپیدورال دارد که اینها شامل آنستزی کافی، ثبات همودینامیک، درجات پایین تری از بلوک حرکتی و عدم بلوک کامل در این بیماران بود. Saddle Block یک متد آنستزی اپیتمال برای عمل TURP می باشد.

هدف از این مطالعه بررسی شیوع نئوپلازی داخل اپی تلیالی پروستات با درجه بالا و همراهی آن با کانسر پروستات بوده است. در این مطالعه اسلایدهای 137 مورد نمونه پروستات از سال 1378 لغایت 1379 در بیمارستان شهید هاشمی نژاد که شامل بیوپسی سوزنی، توتال پروستاتکتومی و ترانس یورترال رزکسیون بود، از نظر نئوپلازی داخل اپی تلیالی با درجه بالا (H.G PIN) و وجود کانسر همراه با آن بررسی شد. 50 نمونه (36.5%) از (HG PIN) H.G. PIN مورد مطالعه قرار گرفت که مشخص شد از این میزان، 31 مورد (62%) همراه با کانسر می باشد. بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه باید گفت که توجه پاتولوژیست ها به H.G. PIN ممکن است کمکی برای پیگیری و تشخیص زودرس کانسر پروستات در بیماران با این ضایعه باشد.

مقدمه: شبکه پیچیده کموکاین ها و رسپتور آن ها نقش مهمی در گسترش و متاستاز تومورها دارد. این مطالعه به بررسی میزان بیان mRNA ی CCR2 و CCR5 و هم چنین سطح سرمی CCL2 و CCL5 در بیماران مبتلا به کارسینوم سلول های ترانزیشنال مثانه قبل و بعد از عمل TUR می پردازد.مواد و روش ها: در این تحقیق پیش رو 40 نفر بیمار مرد مبتلا به (Transitional Cell Carcinoma (TCC و 40 نفر مرد سالم وارد مطالعه شدند. نمونه های خون قبل از TUR و 28 روز بعد از آن جمع آوری شد. هم چنین از 12 نفر از این بیماران، بافت توموری و بافت نرمال در حین عمل گرفته شد. بیان ژن CCR2 و CCR5 از نمونه بافت سالم و توموری به صورت ظاهری (Gross) و هم چنین در PBLs با استفاده از تکنیک Real-Time PCR مشخص شد. سطح پروتئین CCL2 و CCL5 در PBLs با استفاده از تکنیک الیزا بررسی شد. یافته ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS با سطح معنی داری P<0.05 آنالیز شد.یافته های پژوهش: بیان ژن CCR2 و CCR5 در بافت توموری نسبت به بافت سالم و در PBLs بعد از عمل TUR نسبت به قبل از عمل، افزایش معنی داری نشان می دهد (P<0.05). در بررسی سطح سرمی CCL2 و CCL5 در افراد مبتلا به TCC نسبت به افراد نرمال افزایش معنی داری نشان می دهد (P<0.05). در این بررسی سطح سرمی CCL2 و CCL5 رفتار متمایزی نشان می دهد، بدین صورت که سطح سرمی CCL2 بعد از عمل TUR به طور معنی داری افزایش و سطح سرمی CCL5، به طور معنی داری کاهش دارد (P<0.05).بحث و نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان دهنده تغییرات محور کموکاین/رسپتور CCL2/CCR2 در بافت توموری نسبت به بافت سالم و هم چنین در PBLs است که بعد از عمل TUR نسبت به قبل از عمل، افزایش معنی داری نشان می دهد تغییرات محور کموکاین/ رسپتور CCL5/CCR5 متفاوت می باشد و سطح سرمی CCL5، به طور معنی داری کاهش پیدا کرده است. به نظر می رسد ماهیت سلول های توموری در تولید و بیان CCL2/CCR2 و CCL5/CCR5 متفاوت عمل کرده است. در حالی که به طور کلی انتظار داریم با پیشرفت تومور میزان لیگاند و رسپتور افزایش پیدا کرده باشد که حائز اهمیت بوده و نیاز به بررسی های بیشتر آن به خصوص در تومورهای توپر را نشان می دهد. از طرفی حذف فیزیکی تومور نقش عمیقی در بیان و ترشح کموکاین های مورد نظر نداشته است.

1سابقه و هدف: بیوپسی پروستات با هدایت سونوگرافی ترانس رکتال یک روش استاندارد برای به دست آوردن نمونه های پروستات جهت بررسی آسیب شناسی است و به طور گسترده استفاده می شود. این روش عموماً ایمن است، اما ممکن است عوارضی مانند درد، هماچوری، هماتواسپرمی، خون ریزی رکتال و به ندرت عوارض جدّی تر مانند سپسیس، هماتوم و احتباس ادراری داشته باشد. مواد و روش ها: این گزارش به بررسی یک بیمار مرد 55 ساله که پس از بیوپسی پروستات با هدایت سونوگرافی ترانس رکتال دچار آبسه پروستات شده است، می پردازد. یافته ها: بیمار تحت تخلیه آبسه با هدایت سونوگرافی ترانس رکتال قرار گرفت. عامل عفونت E.coli شناسایی شد. بیمار به مدت دو روز در بیمارستان بستری شد و مروپنم دریافت کرد. وی در وضعیت عمومی خوب مرخّص شد. نتیجه گیری: پیشرفت های تصویربرداری و تکنیک های کمتر تهاجمی، مدیریت آبسه پروستات را بهبود بخشیده و درمان مؤثر با کمترین عوارض را ممکن ساخته است.

اینورتدپاپیلوم یک نئوپلاسم خوش خیم بوده که از دیواره لاترال بینی منشا میگیرد. این تومور نئوپلاسم غیرشایع حفره بینی بوده که اغلب سینوسهای پارانازل را درگیر کرده، گاهی به اربیت و اینتراکزانیال دست اندازی می نماید. روشهای جراحی مختلفی برای درمان وجود دارد که یکی از آنها رزکسیون تومور از طریق جراحی آندوسکوپیک ترانس نازال می باشد. بین سالهای 1376 تا 1380 در بیمارستان امیراعلم تهران و بیمارستان شهید رهنمون یزد، 11 بیمار مبتلا به این تومور تحت عمل جراحی قرار گرفتند که 9 بیمار به روش آندوسکوپیک ترانس نازال و دو بیمار توسط آندوسکوپی اینترانازال همراه با کالدول لوک جراحی شد. تومور در 7 بیمار در طرف چپ و 3 بیمالر طرف راست و یک بیمار مبتلا به تومور دو طرفه بود. در هیچ کدام از بیماران گسترش تومور به اربیت یا اینتراکرانیال وجود نداشت و در پاتولوژی همراهی با بدخیمی مشاهده نشد. تکنیک آندوسکوپی شامل برداشتن کامل تومور، اتموئیدکتومی قدامی و خلفی، اسفنوئیدکتومی، برداشتن ضایعات از فرونتال رسس و آنتروستومی ماگزیلاری وسیع بود و در مواردی که تومور به لامیناپاپیراسه چسبیده بود لامینا پاپیراسه بدون دستکاری اربیت برداشته شد. زمان متوسط Follow up و 29.8 ماه بود و در 82% از بیماران عودی مشاهده نشد و 18% از بیماران دار عود شدند. هیچ گونه عارضه ای در بیماران به وجود نیامد. هر چند درمان استاندارد این تومور مدیال ماگزیلکتومی می باشد ولی رزکسیون آندوسکوپیک تومور روش مؤثری در جراحی این تومورها محسوب می گردد. به نظر میرسد در صورتی که تومور به نواحی غیرقابل دسترسی جراحی آندوسکوپیک گسترش نیافته باشد به خاطر موربیدیتی کم و دید عالی به تومور این روش ارجح باشد.

از سال 1375 تاکنون تعداد 47 بیمار که بیشتر از یک سال از عمل TUR پروستات آنها گذشته و با هماچوری ماکروسکوپیک به کلینیک مراجعه نموده اند، با انجام معاینات فیزیکی و کامل ادرار و کشت و اولتراسونوگرافی، بررسی اتیولوژیکی شده اند. بیشترین علت در آنها به ترتیب شیوع بزرگی و پروستات (عود) عفونت، کانسر پروستات، سنگ و تومور مثانه بوده است.

بیماری هیپرپلازی خوش خیم پروستات (BPH) یکی از شایع ترین بیماریهایی است که با افزایش سن در مردان حاصل می شود. این بیماری دارای درمانهای مختلف از قبیل 1. درمان انتظاری، 2. درمانهای دارویی، 3. درمانهای با حداقل تهاجم و مداخله Minimally Invasive)، 4) درمانهای تهاجمی می باشد که در این میان رزکسیون پروستات از طریق پیشابراه (TURP) درمان انتخابی تهاجمی می باشد که عمل انجام شده برروی بیماران ما بوده است. هدف از این بررسی اندازه گیری نمره هریک و مجموع نمرات مربوط به هفت علامت بالینی بیماری در بیماران بستری در بخش و کاندید عمل پروستان توسط تکمیل پرسشنامه ( American urological Association Sympto Score (AUA-SS قبل و 3 ماه بعد از عمل TURP بوده است. از دی ماه سال 79 تا خرداد سال 80 در مدت 6 ماه پرسشنامه فوق را به طور کامل برای 60 بیمار تکمیل نمودیم و تغییرات مزبور را بعد از عمل مورد ارزیابی قرار دادیم. مجموع نمره 7 علامت بالینی بیماری برای هر بیمار از صفر تا 35 متغیر بوده که متوسط AUA-SS علائم بیماران قبل عمل 6/21 بود که بعد عمل به 9/9 کاهش یافت. یعنی کاهش معادل 54% داشت که با یک 1% = P.value ، این کاهش معنی دار تلقی می شود. بیشترین کاهش نمرات علائم بالینی مربوط به علائم انسدادی بوده و علائم تحریکی سیر نزولی کمتری داشتند و در مواردی علائم فوق بدون تغییر و حتی گاه با درصدی از افزایش همراه بودند که این مسئله در مورد علائم تحریکی بیشتر صادق بوده است. لذا در کل عمل رزکسیون پروستات (TURP) تأثیر بارز روی کاهش نمرات علائم بالینی به خصوص علائم انسدادی دارد.

بررسی مطالعات گذشته نگر بیانگر این واقعیت است که گذاشتن سوند دبل جی بدنبال یورتروسکوپی و لیتوتریپسی درون اندامی غیر ضروری است.در این بررسی نیاز یا عدم نیاز به سوند دبل جی به دنبال ترانس اورترال لیتوتریپسی در بیمارانی که ضمن عمل عارضه ای نداشته اند مورد بررسی قرار گرفته است.این مطالعه یک کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی می باشد که از سال 1377 تا سال1381 در مرکز پزشکی بیمارستان گلستان اهواز انجام گرفته است، 210 بیمار با روش فوق تحت درمان قرار گرفته اند و از نظر نیاز یا عدم نیاز به سوندJJ  مورد بررسی قرار گرفته اند. پس از انجام عمل جراحی در صورت موفق بودن عمل و اطمینان از عدم صدمه به حالب بیماران به دو گروه 180 نفره بدون سوند (گروه شاهد) و30 نفره با سوند (گروه آزمایش یا گروه دوم) تقسیم شده اند، در گروه آزمایش سوند بمدت یک هفته استفاده شده است ضمنا هر گروه بعد از پایان عمل جراحی بمدت بیست و چهار ساعت از نظر وجود درد کولیکی و علایم تحریکی مثانه و تب در بیمارستان مورد بررسی قرار گرفته اند. بیماران یک هفته و یک ماه بعد، با KUB و سونوگرافی از نظر وجود سنگ باقیمانده و عوارض پیگیری شده اند. اندازه سنگ در هر دو گروه یکسال بوده است مقایسه زمان عمل جراحی از نظر آماری معنی دار بوده است (P<0.01). مدت عمل در گروه اول بطور متوسط 23 دقیقه (بین 18-30دقیقه) و در گروه دوم 27 دقیقه (20تا 32 دقیقه) بوده است. در طی بستری شدن 15بیمار از گروه شاهد (8.33%) و از گروه آزمایش یا آزمون 2 نفر (6/6%) فقط نیاز به تزریق پنجاه میلی گرم پتیدین داشته اند (P<0.05) بیست چهار ساعت بعد از عمل همه بیماران مرخصی شده اند. در گروه آزمایشی 4 نفر (33/13%) از علایم تحریکی مثانه مانند تکرر ادرار و درد فوق عانه و احساس فوریت شکایت داشته اند ولی در گروه اول پنج نفر از علایم تحریکی شکایت داشته اند (17/2%) (P<0.05) همه بیماران با داروی آنتی کولینرژیک بلادونا پی بی مرخص شده اند. شش هفته بعد علایمی از تنگی حالب و یا هیدرونفروز را نشان نداده است، با در نظر گرفتن اینکه معیار ما درصد عاری شدن از سنگ و سایر عوارض بوده است، که تفاوتی ور گروه مشاهده نشده لذا می توان نتیجه گرفت که استفاده از است بطور معمول در بیماران بدون عارضه غیر ضروری است و فقط با صرف هزینه اقتصادی و علایم تحریکی مثانه همراه است.

مقدمه: امروزه با انجام آزمایش تومورمارکرPSA برای مردان بالاتراز 50 سال که حتی از نظربالینی درتوشه رکتال یافته ای نداشتند تعداد افرادی که باسرطان پروستات شناخته می شوند بیشترشده است ولی تشخیص نهایی بابیوپسی پروستات است. روش بیوپسی سنتی پروستات از طریق پرینه با انگشت کارایی ندارد وروش بیوپسی باراهنمایی سونوگرافی ترانس رکتال 10-14 گانه که دراین مقاله نتایج آن موردنظر می باشد اولین بار در مشهد با تعداد 196 بیمار گزارش می شود.روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی از سال 1385-1388 در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام شده است. 196 بیمارکه یا درتوشه رکتال پروستات یافته غیرطبیعی داشته اند یاPSA بالاتر از10 ng/ml  و یاPSA بین ng/ml 10-4 داشته و نسبتFree PSA به Total PSAکمتر از 20% بوده است جهت بیوپسی انتخاب شده اند. بیوپسی با راهنمایی سونوگرافی ترانس رکتال و سوزن با طول 22 میلیمتر و به تعداد 10-14 عدد به عمل می آید و نمونه های به دست آمده هرکدام جداگانه جهت آسیب شناسی ارسال می گردد. نتایج با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد.نتایج: از 196 بیمار آسیب شناسی در 73 بیمار (37.2%) سرطان پروستات را گزارش نمود و در 14 بیمار (7.1%) PIN (نتوپلازی انترااپی تلیال) و در 108 بیمار (55.1%) خوش خیم گزارش نمود. یک مورد نیز بافت ارسالی کافی نبود. در 14 بیمار بیوپسی 10 گانه سرطان پروستات را نشان نداد (7.1%) که با بیوپسی 14-18 در 25% سرطان گزارش شد. بین سن بیماران و FPSA و TPSA ارتباط معنی داری وجود نداشت. بین گلسیون اسکور و ) TPSAتوتال) ارتباط معنی داری وجودداشت. اما بینGS و FPSA ارتباط معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که امروزه بیوپسی ترانس رکتال 10-14 گانه باراهنمایی سونوگرافی و انجام بیوپسی 10 گانه نسبت به روش کلاسیک از قدرت بالاتری در تشخیص سرطان پروستات برخوردار است.